Crisis- en hulpkaart

Een crisiskaart en een hulpkaart geven informatie aan uw omgeving op momenten dat u het zelf niet kunt aangeven vanwege verwardheid of een psychische crisis. Vanuit de kenniswerkplaats wordt onderzoek gedaan naar de inzet van de crisis-en hulpkaart en bij positieve resultaten volgt ook de implementatie daarvan.

Crisiskaart

Op een crisiskaart staat wat er moet gebeuren als iemand in een psychische crisis raakt. Op de kaart staat een samenvatting van een uitgebreider crisisplan dat diegene samen met een onafhankelijke consulent of met de eigen hulpverlener maakt.

Op de crisiskaart staat bijvoorbeeld:

Een beschrijving van de psychische klachten.
Signalen (bijvoorbeeld bepaald gedrag) die wijzen op een crisis.
Wat hulpverleners moeten doen in een crisissituatie.
Welke medicatie de persoon wel of absoluut niet wil.

Status van een crisiskaart

Op de kaart staan de eigen wensen. De kaart is te zien als een overeenkomst tussen de hulpvrager en betrokkenen zoals de behandelaar, de (wettelijk) vertegenwoordiger, familieleden of bijvoorbeeld een goede vriend.

De betrokkenen ondertekenen de crisiskaart, waarmee zij aangeven dat ze volgens de afspraken op de kaart zullen handelen. De crisiskaart zelf is niet bindend. Hulpverleners zijn dus niet verplicht om de aanwijzingen op te volgen. Maar zij zullen wel zo veel mogelijk rekening houden met de afspraken die op de crisiskaart staan.

Crisiskaart maken

Veel instellingen voor psychiatrische zorg hebben een standaard crisiskaart beschikbaar..

De hulpvrager vult de kaart in, met hulp van bijvoorbeeld de behandelaar, familieleden en de huisarts.
Sommige instellingen hebben een speciale consulent die daarbij kan helpen.

Crisiskaart als onderdeel van behandeling

De crisiskaart kan een onderdeel zijn van de behandeling. Dit staat dan in het behandelplan. In dat geval moet de behandelaar de afspraken op de crisiskaart volgen. Anders houdt hij of zij zich namelijk niet aan het behandelplan. Afwijken van het behandelplan mag alleen met een goede onderbouwing.

Crisiskaart en opname

Een gedwongen opname is niet mogelijk op basis van de aanwijzingen in de crisiskaart. Andersom kan een crisiskaart een gedwongen opname niet altijd voorkomen. Een gedwongen opname staat dus eigenlijk los van de crisiskaart.
In de crisiskaart kan gezet worden dat iemand opgenomen wil worden als diegene in een crisis raakt. Maar zodra diegene zich tegen die opname verzet, is de crisiskaart onvoldoende om de opname door te zetten. Een wens voor een opname kan beter in een zelfbindingsverklaring worden vastgelegd. De rechter zal de zelfbindingsverklaring dan omzetten in een zelfbindingsmachtiging, die een gedwongen opname mogelijk maakt.
In de crisiskaart kan vermeld worden dat iemand géén opname wilt. Dit biedt echter geen garantie. Als een zorgmachtiging wordt aangevraagd, kan dat leiden tot een gedwongen opname.

Meer informatie

Stichting Crisiskaart Nederland geeft uitgebreide informatie over de crisiskaart.

Hulpkaart

De Hulpkaart is een persoonlijk kaartje waarin staat hoe anderen het best met iemand om kunnen gaan als diegene zelf de regie even kwijt is. Bijvoorbeeld tips zoals rustig blijven, dingen herhalen of even met rust laten.

Er kan ook zorggerelateerde informatie in staan. Bijvoorbeeld over medicijngebruik. Of heel praktische zaken zoals de zorg over kinderen of huisdieren. Ook staat er een telefoonnummer op van een contactpersoon die kan helpen.

Meer informatie op Hulpkaart.nl.